Puerto Rico: to continuing fighting in order to throw out the political caste!

Puerto Rico: to continuing fighting in order to throw out the political caste! 

Through the past months Puerto Rico has become the center of attention due to series of protest, mobilizations and strikes in the 13 th -24 th of July, which ended up with its Governor Ricardo Rosello having to resign. The mass media are trying to cover this series of protest as motivated solely by the comments Rosello made to his cabinet, in which he made homophobic remarks against Puerto-rican personalities, against the press, the Maria Hurricane victims, etc. This incident has been labeled the Telegramgate.

But the truth is the Telegramgate only triggered the protest, because the reasons that actually provoked this rebellion are of a structural nature, and as such those reasons have not been resolved. Quite the opposite, those reasons will come back to surface and sharpen up.

To begin with, Puerto Rico it´s a quasi-colony. That is, even despite the fact that Puerto Rico is no longer a legally USA's colony, it's economical and political domination by the USA makes its prey. But, unlike other backward countries who have managed transform their selves into semi- colonies, Puerto Rico has not. Thus the island is a quasi-colony.

First, Puerto Rico was a Spanish colony, which in the late XIX Century was given to the USA after the Spanish-American war of 1989, when Cuba becomes independent of Spain and Puerto Rico, Guam and the Philippines are ceded to the USA in exchange of a compensation. Since then, the Puerto-rican population has lived as a de facto colony of the USA, with some minor concessions along the history.

For example, in 1917 the Jones-Shafroth Act was approved, giving Puerto-ricans the American citizenship but, among other things, this citizenship wouldn´t allow them to cast their vote for presidency unless they have a registered house in the USA.

Also, in 1950, the Public Law 81-600 was also approved, which allowed the political elite of Puerto Rico to craft their own national constitution, but it had to the approved as well by the USA. Thus, in 1952 Puerto Rico was formally granted as a commonwealth.

This way on, Puerto Rico is formally led by its Legislative Assembly, but with its powers cut: the laws they approve may be nullify by the USA Congress; Puerto Rico neither has its own fund control, its own army, the ability to ask for loans to other countries or financial entities, etc. Thus, the Legislative Assembly it's in fact a transmission chain of the imperialist interest in the island, administered by the political elite of Puerto Rico.

Now this lack of sovereignty it's combined with the economical problems of the island: an external debt valued in 73 billion dollars, a non-stop recession for the last 10 years, 35% unemployed, 50% of poverty, only the 40% of the 3 million people who live in the island have a registered job, etc. This situation made possible for it being more Puerto-rican outside the island rather inside.

Before all of this, the island was intervened by the Obama administration in 2016, with the PROMESA Act. This Act imposed the Fiscal Control Board, with higher powers that the puerto-rican constitution and legislative assembly, in order to make Puerto Rico pay its national debt. Since then firing, cutting salaries, and health, scholarships have grown.

And a year later the Maria Hurricane hit the island. Leaving over 40.000 death and missing people, but Rosello's government took a whole year to recognize the victims, and even when he did, he lowered the amount of victims in order to pay the less compensations possible.

This were the structural facts that, along corruption and the Telegramgate, made possible July's rebellion against Rosello's government, with an outstanding presence of trade unions (such as Unión General de los Trabajadores and the Central Puertorriqueña de Trabajadores) witch, despite repression, were able to defeat Rosello, with its highest pointbreak on July 22th with a general strike with mobilizations and half a million people gathered around the Hiram Bethorn stadium.

Pierlusi took the government, after Rosello's resign. Nevertheless the very Legislative Assembly destitute him of the charge, replacing him with Wanda Vazquez; the three of them are all member of the New Progressive Party (right-wing liberals). But even despite Wanda Vazquez promised she would make the living standars to grow for the working people, the fact is the whole government is suffering the internal crises of the New Progressive Party that wants to make the workers pay for the debt.

Because of this the most conscious anti-capitalist workers and oppressed people of Puerto Rico must unite themselves into a Worker's Revolutionary Party that struggles for political power, to commandeer the capitalist and to fight for a real independence for the island in order to build socialism:

 For a general increases in salaries, to equal a Basic Food Basket indexed every month!

 For a Mobile scale of working-hour for work for all!

 To form self-defense groups against police repression and, if there´s a imperialist aggression, for them to develop into people's militias!

 No payment for the debt! Down with the Fiscal Control Board!

 Independence for Puerto Rico with no terms!

 Down Wanda Vazquez and the all the pro-imperialist elite! General strike to drive them out!

 For a worker´s government of the Unión General de los Trabajadores and the Central Puertorriqueña de Trabajadores to apply an economical and workers contingency plan.


                                                                OC-RWCI

Puerto Rico: continuar la lucha y echar a la casta política!


Durante los pasados meses Puerto Rico fue el centro de atención a causa de la serie de protestas, con movilizaciones y huelgas entre el 13 y el 24 de Julio, que terminaron por echar a Ricardo Rosello, su gobernador. Los medios masivos de comunicación hicieron pasar estas movilizaciones como motivadas solamente por los comentarios que Rosello realizó a su gabinete vía Telegram, entre los que se incluían comentarios homofóbicos contra personalidades boricuas, contra la prensa, contra las víctimas del huracán María, etc. (el llamado Telegramgate).

En realidad el Telegramgate solo fue el disparador, pero las  razones que impulsaron esa rebelión son de fondo, estructurales y por lo tanto todavía no se han resuelto; al contrario, estas volverán a resurgir y a agudizarse.

Para empezar, Puerto Rico se trata de una cuasi-colonia, es decir que por más que ya no sean una colonia en el sentido legal del término, su dominación económica y política la ata al imperialismo estadounidense. Sin haberse transformado en una semi-colonia como otros países latinoamericanos.


Primero eran una colonia perteneciente al imperio español, que a fines del S.XIX fue cedida a los Estados Unidos tras la Guerra Hispano-estadounidense, cuando Cuba se independiza de España y esta cede a Puerto Rico, Guam y Filipinas a los Estados Unidos a cambio de una indemnización.
Desde entonces la población boricua han vivido como una colonia de facto de los Estados Unidos, con algunas concesiones a lo largo de la historia.


En 1917, por ejemplo, se aprobó la Ley Jones que otorgaba la ciudadanía norteamericana a los puertorriqueños pero que, entre otras cosas, no les permitía votar en las elecciones presidenciales a menos que contaran con una residencia en los Estados Unidos.


Y en 1950 se aprobó la Ley Publica 600, que permitía a la elite política boricua a confeccionar su propia constitución nacional, pero a condición de que después fuese aprobada por el congreso de los Estados Unidos. Así fue que en 1952 Puerto Rico pasó a ser formalmente un Estado Libre
Asociado.


De esta manera a Puerto Rico lo gobierna formalmente su propia Asamblea Legislativa, pero con sus poderes limitados: las leyes que promulga pueden ser anuladas por el congreso de los Estados Unidos, tampoco pueden tener su propio control monetario, su propio ejército, solicitar préstamos a otros países o entidades financieras, etc. Es decir, la Asamblea Legislativa es en los hechos la correa de transmisión de los intereses imperialistas en la isla, administrados por la elite
política boricua.


Pero esta falta de soberanía se combina con los problemas económicos de la isla: una deuda externa de 73 mil millones de dólares, recesión continua en los últimos 10 años, desocupación del 35%, 50% de pobreza, solo el 40% de 3 millones que componen la población de la isla tienen
trabajo registrado, etc. Esta situación hizo que exista una mayor concentración de población puertorriqueña en el exterior que en el interior de la isla.


Ante todo esto, la isla tuvo la intervención de Obama y su Ley PROMESA en el 2016. Esta Ley impulso la Junta de Supervisión Fiscal, erigiéndose por encima de la constitución y legislación
boricua, para asegurar el pago de la deuda. Desde entonces aumentaron los despidos, las reducciones salariales y el recorte presupuestario en salud, educación, etc.


Un año después el Huracán María azoto la isla, dejando más de 4000 muertos y desaparecidos, pero el gobierno de Rosello tardó más de un año en reconocerlos y cuando lo hizo redujo el
número de víctimas, para reducir el mayor número de indemnizaciones.


Fueron estas causas estructurales, junto con los casos de corrupción y el Telegramgate los que llevaron a la rebelión de Julio con una fuerte presencia de las centrales sindicales (Unión General de los Trabajadores y la Central Puertorriqueña de Trabajadores) y de auto-organizados, que a pesar de la represión, que terminaban con heridos y presos, fue capaz de derrotar a Rosello y tuvo su momento más álgido el 22 de ese mes con una huelga general y concentración en el estadio
Hiram Bethorn de medio millón de personas, junto a movilizaciones por toda la isla.


Tras la renuncia de Rosello, fue reemplazado por Pierluisi, designado por el propio Rosello, pero fue destituido del cargo por la propia Asamblea Legislativa. Hoy la gobernadora de Puerto Rico es Wanda Vázquez, también por el Partido Nuevo Progresista, el mismo partido de Rosello y Pierluisi.
Pero a pesar de que Wanda Vázquez prometió que se mejorarían las condiciones de vida del pueblo trabajador, lo cierto es que el gobierno está atravesado por las peleas intestinas del PNP por ver de qué manera hacer pasar el ajuste a los trabajadores.


Por todo esto los trabajadores y explotados más conscientes y anti-capitalistas de Puerto Rico tienen que unirse y construir un gran Partido Revolucionario de los Trabajadores que luche por el poder político, la expropiación de los capitalistas y la independencia de la isla para construir el
socialismo:


 Por un aumento general de salarios igual a la canasta básica indexada mensualmente!
 Escala móvil de horas para que haya trabajo para todos!
 Formación de grupos de autodefensa contra la represión policial y, ante cualquier posible
injerencia imperialista, que se transformen en milicias populares!
 Desconocimiento de la deuda pública! Fuera el JSP!
 Independencia sin condiciones de Puerto Rico!
 Fuera Wanda Vázquez y toda la elite pro-imperialista! Huelga general hasta que se vayan!
 Por un gobierno de la UGT-CPT que aplique un plan obrero económico de emergencia!

                                                           CO-ICOR

Porto Rico: continue a luta e jogue a casta política!


Nos últimos meses, Porto Rico foi o centro das atenções devido à série de protestos, com mobilizações e greves entre os dias 13 e 24 de julho, que acabaram derrubando Ricardo Rosello, seu governador. A mídia de massa enviou essas mobilizações como motivadas apenas pelos comentários que Rosello fez com seu gabinete via Telegram, que incluiu comentários homofóbicos contra personalidades porto-riquenhas, contra a imprensa, contra as vítimas do furacão Maria, etc. (o chamado Telegramgate).

Na realidade, Telegramgate foi apenas o gatilho, mas as razões que levaram a essa rebelião são fundamentais, estruturais e, portanto, ainda não foram resolvidas; pelo contrário, eles ressurgirão e afiarão novamente.

Para começar, Porto Rico é uma quase-colônia, ou seja, não importa o quanto eles não sejam mais uma colônia no sentido jurídico do termo, sua dominação econômica e política a vincula ao imperialismo dos EUA. Sem conseguir chegar a uma semi-colônia como outros países da América Latina.

Primeiro, eles eram uma colônia pertencente ao Império Espanhol, que no final do século XIX foi cedida aos Estados Unidos após a Guerra Hispano-Americana, quando Cuba se tornou independente da Espanha. É por isso que a Espanha é forçada a transferir Porto Rico, Guam e Filipinas para os Estados Unidos em troca de compensação. Desde então, a população porto-riquenha vive como uma colônia de fato dos Estados Unidos, com algumas concessões ao longo da história

Em 1917, por exemplo, foi aprovada a Lei Jones que concedia a cidadania americana aos porto-riquenhos, mas, entre outras coisas, não lhes permitia votar nas eleições presidenciais, a menos que tivessem residência nos Estados Unidos.

E em 1950, a Lei Pública 600 foi aprovada, o que permitiu à elite política porto-riquenha fazer sua própria constituição nacional, mas com a condição de que mais tarde fosse aprovada pelo Congresso dos Estados Unidos. Assim, em 1952, Porto Rico se tornou formalmente um Estado Livre Associado.

Dessa forma, Porto Rico é formalmente governado por sua própria Assembléia Legislativa, mas com seus poderes limitados: as leis que promulga podem ser anuladas pelo Congresso dos Estados Unidos, nem podem ter seu próprio controle monetário, seu próprio exército, solicitar empréstimos a outros países ou entidades financeiras, etc. Ou seja, a Assembléia Legislativa é de fato a via de transmissão dos interesses imperialistas na ilha, administrada pela elite política de Porto Rico.

Mas essa falta de soberania é combinada com os problemas econômicos da ilha: uma dívida externa de 73 bilhões de dólares, recessão contínua nos últimos 10 anos, desemprego de 35%, 50% da pobreza, apenas 40% dos 3 milhões que compõem a população da ilha registraram trabalhos, etc. Essa situação causou uma maior concentração da população porto-riquenha no exterior do que no interior da ilha.

Diante de tudo isso, a ilha teve a intervenção de Obama e sua Lei PROMESA em 2016. Esta lei promoveu o Conselho de Supervisão Fiscal, acima da constituição e legislação porto-riquenha, para garantir o pagamento da dívida. Desde então, as demissões, reduções salariais e cortes no orçamento em saúde, educação etc.  aumentaram.

Um ano depois, o furacão Maria atingiu a ilha, deixando mais de 4.000 mortos e desaparecidos, mas o governo de Rosello levou mais de um ano para reconhecêlos e reduzir seu número, para reduzir o maior número de compensações.

Foram essas causas estruturais, acompanhando os casos de corrupção e Telegramgate, que levaram à rebelião de julho com uma forte presença das centrais sindicais (Unión General de los Trabajadores y la Central Puertorriqueña de Trabajadores) e auto-organizadas, que apesar da repressão, que terminou com feridos e prisioneiros, ele conseguiu derrotar Rosello e teve seu auge no dia 22 desse mês com uma greve geral e concentração no estádio Hiram Bethorn de meio milhão de pessoas, junto com mobilizações em toda a ilha.

Após a renúncia de Rosello, ele foi substituído por Pierluisi, indicado pelo próprio Rosello. Mas ele foi destituído do cargo pela própria Assembléia Legislativa; Hoje, o governador de Porto Rico é Wanda Vázquez, também do Partido Novo Progressista, o mesmo partido de Rosello e Pierluisi. Mas, apesar de Wanda Vázquez ter prometido melhorar as condições de vida dos trabalhadores porto-riquenhos, a verdade é que o governo está passando pelas lutas intestinais do PNP para ver como fazer o ajuste acontecer aos trabalhadores.

Por tudo isso, os trabalhadores e explorados mais conscientes e anticapitalistas do Porto Rico precisam unir e construir um grande Partido Revolucionário dos Trabalhadores que luta pelo poder político, pela expropriação dos capitalistas e pela independência de Porto Rico:

• Para um aumento geral de salários igual à cesta básica indexada mensalmente!

• Escala móvel de horas para que haja trabalho para todos!

• Formação de grupos de autodefesa contra a repressão policial e qualquer possível interferência imperialista!

• nenhum pagamento da dívida externa! Fora o CSF!

• Independência incondicional de Porto Rico!

• Fora Wanda Vázquez e toda a elite pró-imperialista! Greve geral até que eles saiam!

• Para um governo UGT-CPT que aplique um plano operario de emergência econômica!

                                                         CO-ICOR

Пуэрто-Рико: продолжить борьбу, чтобы вышвырнуть политическую касту! 


В последние месяцы Пуэрто-Рико был в центре внимания из-за серии акций протеста, с мобилизацией и забастовками в период с 13 по 24 июля, которые привели к тому, что Рикардо Розелло, его губернатор, был свергнут. Средства массовой информации представили эти мобилизации как мотивированные только комментариями, сделанные Розелло в своем кабинете через Telegram, которые включали в себя гомофобные комментарии против личностей пуэрториканцев, против прессы, против жертв урагана «Мария» и т. д. (так называемый Telegramgate). 

Но правда состоит в том, что Telegramgate только спровоцировал протест, потому что проблемы, которые на самом деле вызвали это восстание, носят структурный характер, и как таковые эти проблемы не были решены. Наоборот, эти проблемы поднимаются на поверхность и обостряются. 

Начнем с того, что Пуэрто-Рико - это квазиколония. То есть, даже несмотря на то, что Пуэрто-Рико больше не является юридически колонией США, последние осуществляют экономическое и политическое господство над островом. Но, в отличие от других отсталых стран, которым удалось превратить себя в полуколонии, Пуэрто-Рико этого не сделал. Таким образом, остров является квазиколонией. 

Первоначально Пуэрто-Рико был испанской колонией, которая в конце XIX века была передана США после испано-американской войны 1989 года, когда Куба стала независимой от Испании, а Пуэрто-Рико, Гуам и Филиппины были переданы США в обмен на компенсации. С тех пор Пуэрто-Рико стало колонией США, с некоторыми незначительными уступками на протяжении всей истории. 

Например, в 1917 году был принят закон Джоунса-Шафрота, дающий пуэрториканцам американское гражданство, но, среди прочего, это гражданство не позволило бы им голосовать на президентских выборах, если у них нет зарегистрированного дома в США. 

Кроме того, в 1950 году был также принят Публичный закон 81-600, который позволил политической элите Пуэрто-Рико выработать собственную национальную конституцию, одобренную США. Таким образом, в 1952 году Пуэрто-Рико был официально предоставлен в качестве содружества. 

Таким образом, Пуэрто-Рико формально управляется его собственным Законодательным собранием, но со своими ограниченными полномочиями: законы, которые он издает, могут быть аннулированы Конгрессом Соединенных Штатов, и при этом они не могут иметь свой собственный валютный контроль, свою собственную армию, запрашивать кредиты у другие страны или финансовые организации и т. д. То есть Законодательный орган фактически является инструментом передачи империалистических интересов на острове, управляемом политической пуэрториканской элитой. 

Это отсутствие суверенитета сочетается с экономическими проблемами острова: внешний долг в 73 миллиарда долларов, постоянный спад в течение последних 10 лет, безработица 35%, 50% бедности, только 40% из 3 миллионов. которые составляют население острова, имеют зарегистрированную работу и др. Такая ситуация привела к тому, что население Пуэрто-Рико за границей сконцентрировано больше, чем внутри острова. 

Перед этим, в 2016 году, в ситуацию на острове вмешалась администрация Обамы с помощью закона PROMESA. Этот закон предоставил Совету по финансовому контролю более широкие полномочия, чем у пуэрториканской конституции и законодательного собрания, чтобы заставить Пуэрто-Рико погасить свой государственный долг. С тех пор увольнения, сокращение заработной платы и сокращение бюджета на здравоохранение, образование и т.д. возросли. 

А через год ураган Мария обрушился на остров, оставив более 40 000 погибших и пропавших без вести, но правительству Розелло потребовался целый год, чтобы установить количество жертв, и даже когда оно это сделало, то уменьшило это количество, чтобы выплатить как можно меньше компенсаций. 

Именно эти структурные причины, наряду со случаями коррупции и Telegramgate, привели к июльскому восстанию с сильным присутствием профсоюзных центральных организаций (Генерального союза трудящихся и Пуэрториканского рабочего центра) и самоорганизации, которое, несмотря на репрессии, закончившиеся раненениями и заключенными, смогло победить Розелло и достигло своего пика 22 июля благодаря всеобщей забастовке и концентрации на стадионе Хирам Бетхорн полумиллиона человек вместе с мобилизацией по всему острову. 

После отставки Розелло его заменил Пьерлуиси, назначенный самим Розелло, но был снят с должности Законодательным собранием. Сегодня губернатором Пуэрто-Рико является Ванда Васкес из Новой прогрессивной партии, той же партии, что Розелло и Пьерлуиси. 

Но даже несмотря на то, что Ванда Васкес пообещала, что она будет повышать уровень жизни для трудящихся, фактом является то, что все правительство страдает от внутренних кризисов Новой прогрессивной партии, которая хочет заставить рабочих заплатить за долги. Наиболее сознательные антикапиталистические рабочие и угнетенные люди Пуэрто-Рико должны объединиться в Рабочую революционную партию, которая будет бороться за политическую власть, экспроприацию капиталистов и реальную независимость острова, чтобы построить социализм:

 • За общее повышение заработной платы до уровня базовой продовольственной корзины, индексируемой каждый месяц!

 • За скользящую шкалу рабочего времени в целях обеспечения работой всех! 

• За формирование отрядов самообороны против полицейских репрессий и, в случае агрессии империализма, превращение их в народные ополчения! 

• Нет уплате долгов! Долой фискальный совет! 

• Независимость для Пуэрто-Рико без всяких условий! 

• Долой Ванду Васкес и всю проимпериалистическую элиту! За всеобщую забастовку для их изгнания! 

• За рабочее правительство Генерального союза трудящихся и Пуэрториканского рабочего центра, которое должно применить экономический и рабочий план действий в чрезвычайных ситуациях.


                                                       ОК КРРИ 

Portoryko: Kontynuować walkę o obalenie kasty politycznej! (Polish translation, courtesy of the Waldza Rad group).


W ostatnich miesiącach Portoryko znalazło się w centrum uwagi z powodu serii protestów, mobilizacji i strajków w dniach 13-24 lipca, co zakończyło się rezygnacją gubernatora Ricardo Rosello. Środki masowego przekazu starają się opisać tę serię protestów wyłącznie w kontekście wiadomości Rosello skierowanych do jego gabinetu, w których czynił homofobiczne uwagi na temat osobistości portorykańskich, atakował prasę, ofiary huraganu Maria itp. Ten incydent zyskał nazwę Telegramgate. 

Ale prawda jest taka, że Telegramgate było tylko bezpośrednim powodem protestów, ponieważ przyczyny, które faktycznie sprowokowały ten bunt, mają charakter strukturalny i jako takie nie zostały one rozwiązane. Przeciwnie, przyczyny te ujawniają się i zaostrzają się. 

Przede wszystkim Portoryko jest quasi-kolonią. Oznacza to, że nawet pomimo faktu, że Portoryko nie jest już legalną kolonią USA, dominacja ekonomiczna i polityczna USA czyni je ich ofiarą. Jednak w przeciwieństwie do innych zacofanych krajów, które zdołały przekształcić się w półkolonie, Portoryko tego nie uczyniło. Wyspa jest więc quasi-kolonią.

Początkowo, Portoryko było hiszpańską kolonią, która pod koniec XIX wieku została przekazana USA po wojnie hiszpańsko-amerykańskiej 1898 r., kiedy Kuba uniezależniła się od Hiszpanii, a Portoryko, Guam i Filipiny zostały przekazane USA w zamian za reparacje. Od tego czasu ludność portorykańska żyje w de facto kolonii USA, zdobywszy pewne drobne ustępstwa w swojej historii.

Na przykład w 1917 r. przyjęto ustawę Jonesa-Shafrotha, nadającą Portorykańczykom obywatelstwo amerykańskie, ale obywatelstwo to nie pozwala im m.in. oddawać głosu na prezydenta, jeśli nie mają zarejestrowanego adresu w USA.

Ponadto w 1950 r. uchwalono Ustawę Publiczną 81-600, która pozwoliła elicie politycznej Portoryko na stworzenie własnej konstytucji narodowej, ale musiała ona być również zatwierdzona przez USA. Tak więc w 1952 r. Portoryko zostało formalnie terytorium stowarzyszonym.

Od tego czasu Portoryko jest formalnie rządzone przez Zgromadzenie Ustawodawcze, ale z ograniczonymi uprawnieniami: przegłosowane przez nie ustawy mogą zostać unieważnione przez Kongres USA; Portoryko nie ma też własnego budżetu, własnej armii, zdolności do ubiegania się o pożyczki od innych krajów lub podmiotów finansowych itp. Tak więc Zgromadzenie Ustawodawcze jest w rzeczywistości łańcuchem transmisyjnym interesów imperialistycznych na wyspie, zarządzanym przez polityczną elitę Portoryko.

Teraz ten brak suwerenności łączy się z problemami gospodarczymi wyspy: dług zewnętrzny o wartości 73 miliardów dolarów, ciągła recesja w ciągu ostatnich 10 lat, 35% bezrobotnych, 50% żyjących w ubóstwie, tylko 40% spośród 3 milionów ludzi mieszkających na wyspie ma zarejestrowaną pracę itp. Sytuacja ta umożliwiła Portorykańczykom przebywanie bardziej poza wyspą, niż na niej. 

Wcześniej na wyspie interweniowała administracja Obamy z wykorzystaniem Ustawy PROMESA z 2016 r. Ustawa nadała Urządowi Kontroli Skarbowej większe uprawnienia niż konstytucji i zgromadzeniu ustawodawczemu Portoryko, aby Portoryko spłaciło swój dług publiczny. Od tego czasu zwolnienia, cięcia pensji i wydatków na zdrowie mnożą się. 

A rok później huragan Maria uderzył w wyspę. Pozostawił ponad 40 000 zmarłych i zaginionych, ale rządowi Rosello poświęcił cały rok na uznanie ofiar i nawet kiedy to zrobił, zaniżył liczbę ofiar, aby wypłacić jak najmniej odszkodowań.

Takie były strukturalne fakty, które wraz z korupcją i Telegramgate umożliwiły lipcowy bunt przeciwko rządowi Rosello, z wyjątkową obecnością związków zawodowych (takich jak Unión General de los Trabajadores i Central Puertorriqueña de Trabajadores), które pomimo represji były w stanie pokonać Rosello, osiągając apogeum 22 lipca ze strajkiem generalnym i mobilizacjami oraz półmilionowym zgromadzeniem wokół stadionu Hiram Bethorn. 

Pierluisi objął rząd po rezygnacji Rosello. Niemniej jednak samo Zgromadzenie Ustawodawcze postawiło mu zarzuty, zastępując go Wandą Vazquez; wszyscy trzej są członkami Nowej Partii Postępowej (prawicowi liberałowie). Ale nawet pomimo tego, że Wanda Vazquez obiecała, że podniesie standard życia ludzi pracy, faktem jest, że cały rząd cierpi z powodu wewnętrznych kryzysów Nowej Partii Postępowej, która chce, aby robotnicy spłacili dług. 

Z tego powodu najbardziej świadomi antykapitalistyczni robotnicy i uciskani mieszkańcy Portoryka muszą zjednoczyć się w Robotniczą Partię Rewolucyjną która walczyć będzie o władzę polityczną, aby obalić kapitalistów i walczyć o prawdziwą niepodległość dla wyspy w celu zbudowania socjalizmu: 

• O ogólny wzrost wynagrodzeń zrównany z podstawowym koszykiem żywności indeksowanym co miesiąc!
• O ruchomą skalę godzin pracy dla wszystkich!
• Utworzyć grupy samoobrony przed represjami policyjnymi i, jeśli dojdzie do agresji imperialistycznej, przekształcić je w ludową milicję!
• Nie dla spłaty długu! Precz z Radą Kontroli Skarbowej!
• Bezwarunkowa niepodległość dla Portoryko!
• Precz z Wandą Vazquez i całą proimperialistyczną elitą! Strajk generalny, aby ich wypędzić!
• O rząd robotniczy Unión General de los Trabajadores i Central Puertorriqueña de Trabajadores, aby zastosowali robotniczy ekonomiczny plan awaryjny.